si Pakistan

tajuk atas pasal teman serumah yang saya berkenalan sejak oktober tahun lalu. 3 bulan pertama sebelum balik cuti ke malaysia, kami sangat baik dan mesra. ada persamaan. mutual interest orang kata. kata dia orang pakistan lain tak mesra tegur mereka. tak nak kawan dengan mereka. dan saya kata sama la. orang senegara dengan saya pun tak mesra dengan saya terutama bila contoh ada depan mata. waktu tu ada seorang teman serumah dari malaysia. sekarang dah pindah duduk kelompok orang malaysia yang qawiy.

berbalik si pakistan. waktu tu si nepal sangat terkejut apabila saya mengatakan saya lebih suka tinggal bersama dengan si pakistan. si nepal seperti memberi peringatan kepada saya. "awak baru kenal dia 3 bulan belum tentu awak akan bahagia tinggal dengan dia untuk tahun seterusnya.."

benar. selepas insiden kipas dan kereta lama-lama saya terkilan dengan dia. selepas itu, dia semakin kerap menziarahi kakaknya dan lupakan saya. sedangkan sebelum pulang dari malaysia "awak mesti hubungi saya selalu," si pakistan mengingatkan saya. saya hanya sengih dan angguk. bila pulang malaysia si pakistan pula senyap. alasannya telefon rosak. hmmm.. saya percaya tapi bila balik sini hari-hari awak boleh cakap dengan ayah dan adik awak jauh dari australia. dua tiga pagi pula tu awak cakap2 dengan mereka. awak tahu tak dinding rumah ini nipis. apa yang cakap telus masuk bilik saya. "cakap telefon pukul 3 pagi gaya macam cakap pukul 3 petang," sigh.

bila dia ada kereta, dan sudah boleh memandu, saya gembira tetapi awak tidak mengajak saya ke mana-mana. tapi saya pula terhegeh minta tolong dengan awak kalau saya perlukan kereta. awal-awal dulu awak cakap kita boleh pergi berjalan-jalan bersama tetapi tiada pun. saya yang menanti dengan kecewa. sehinggalah satu hari ketika saya ajak vawak shopping. paling terkilan awak tunggu saya dalam kereta sahaja. langsung tidak ikut serta shopping dengan saya.

bila saya tanya. kata awak, "tak mengapa, saya akan shopping dengan kakak saya." atau "saya lebih suka shopping dengan kakak saya," kata-katanya seperti buat saya makan hati. bunyinya macam jeles bukan. ha-ha tetapi hakikatnya saya menyedari bahawa awak tidak meletakkan saya sebahagian orang yang penting.

bila awak kehabisan beras, awak ambil saya punya macam itu sahaja. nasib baik awak ganti balik. lepas saya nasihatkan beli jenama sama sahaja.saya beli roti awak nak juga. sekarang bila tengok roti tu saya beli untuk awak juga. sudu mangkuk saya pun awak guna simpan dalm bilik tetapi tidak pernah letak dalm tempatnya.sejadah pun awak pinjam dari saya. nasib la saya bawa dua. terbaru awak patahkan senduk saya. takkan saya nak minta awak ganti sebab senduk tu masih boleh guna. hanya ok sahaja respon saya. sikit sahaja saya whining dalam blog ni.

tetapi tak mengapa. saya sengaja tulis di sini untuk ingatkan diri sendiri teruskan buat baik. saya perlukan kekuatan bahawa tak mengapa bersendirian. jadi kau akan keluar dari comfort zone. beruntung awak ada kakak tinggal disini. ada keluarga boleh telefon hari-hari. nikmat tu tiada untuk saya. tak mengapa. saya belajar untuk lebih berdikari.